روزگار عجیبی داریم

روزگار عجیبی داریم، کلمات را به دار می‌کشند، باور می‌کنی این را که با تو می‌گویم.

دیروز خود به چشم خویش دیدم که جملات را دربند کردند  و چشم‌بند زدند و انداختند در سلولی مسلول، نمی‌دانم می‌دانی چه می‌گویم جرمش چه بود؟

نمی‌دانم گفتند اجتماع کرده بودند، گفتند: امروز می‌شود یک جمله و فردا یک کتاب .

آن‌جا بود که دانستم آزادی جرمی‌ست نابخشودنی، دانستم راست می‌گویند، اگر کتاب شوند شاید روزی ، روزی کسی بیاید و این‌ها را تبدیل به باروتی کند و شهر را به آتش بکشد و از اهریمن نادانی و جهل پاک کند و چه بد است در جایی که جهل، جهل طهارت است و عصمت و عزت .

می‌دانی چه می‌گویم 

وای از آن‌روز که کسی بیاید و ….

اشرفـــــــــــــــــــــــــــ قلندری