نشان خانه دوست را به من بگو

نشان خانه دوست را به من بگو

زنی لبخند میزند

گلی فریاد می‌کشد

پیرمردی جورابش را وصله به نانی می‌کند.

پیرزن امید نان داغ دارد

کودک خواب مداد رنگی می‌بیند

دوازده رنگ

نقش بر دشتی سبز

و آهوان خرامان

دفتر دشت می‌شود

خورشید می‌تابد

رود جاری می‌شود

ناله نی بلند می‌شود

باران می‌بارد کودک می‌خندد

دفتر به دنبال سرپناه

به کیف سبز مندرسی می‌رود

زن اشکهایش را با کهنه چارقدی پاک می‌کند

نشانی خانه دوست را به من بده

پیرزن کنج دیواری می‌نشیند

هیچ‌کس او را ندید

چشمانش فریاد زدند

هیچ کس و هیچ کس

عابران چتر در دست

باران سیل می‌شود

اشکهای پیرزن به آسمان می‌رود

همراه باران می‌شود

جنازه‌ای آن‌جاست

رد پایی تا آسمان است

آن‌جا را نگاه کن

آن ابر را بنگر می‌خندد

انگار پیرزنی درآغوشش

لبخند می‌زند

و باز لبخند می‌زند