فلسفه سیزده بدر

فلسفه سیزده بدر، در آیین و تقویم زرتشتیان و ایرانیان باستان هر روز یک نام ویژه دارد.سیزدهمین روز در هر ماه به نام فرشته باران ( تیشتر) نام دارد.

مراسم سیزده بدر

فلسفه سیزده بدر اینگونه است: زرتشتیان پس از پایان نوروز در روز سیزده فروردین ( روز تیر از ماه فروردین) به باغ و دشت می‌روند.

شادی و بازی می‌کنند. از بازی‌های شان می‌توان به گوی و چوگان اشاره کرد.

در پایان سبزه را که در سیزده روز یعنی از اولین روز بهار تا روز سیزدهم ازآن مراقبت کرده بودند، گره می‌زنند.

دختران دم بخت با این بیت سبزه را گره می‌زنند: سیزده بدر سال دیگر ، خونه شوهر، بچه بغل.

دعای مخصوص

طیق فلسفه سیزده بدر، برای درخواست باران به درگاه اهورامزدا نیایش می‌کنند و آرزوی سالی پر از باران و کشاورزی نیکو  می‌کنند.

غذای مخصوص سیزده بدر

طبق این فلسفه و بزرگداشت این آیین قدیمی در این روز طبق اعتقادات برجای مانده از پیشینیان،  ناهار فرقی ندارد چه باشد فقط بهتر است که در طبیعت سرو شود.

اما هنگام غروب آشی به نام آش رشته می‌پزند و میل می‌کنند . بعد از آن کاهو و سکنجبین نوش جان می‌کنند.

چرا آش رشته: آش رشته نماد فراوانی است سبزی به نیست زندگی و برکت ، حبوبات نماد با هم بودن و سازگاری، رشته نمادی از باز شدن گره‌های زندگی.

نحسی سیزده

در مورد نسبت دادن نحسی سیزدهم هیچ مناسبتی به ایرانیان ندارد و این اندیشه خرافی پس از یورش اسکندر گجستگ و یونانیان به ایران اهورایی وارد ایران شد.

زیرا عدد سیزده نزد یونانیان نحس بوده است.

پ ن: این مراسم در ایران ، افغانستان و آذربایجان و برخی از کشورهای همسایه اجرا می‌شود. 

برگرفته از نوشته دکتر شاه عنایتی شیروانی