جمعه‌ها دلگیرند

چون خودم دلگیرم

جمعه‌ها سردند

پریشانند

رمق ندارند

نای گفتگو ندارند

هم‌کلامی هم ندارند

به یاد داری

اما من به یاد ندارم

یاذت امد چه می‌گویم

یاد اوردی

از کدام باغچه همسایه

گل داودی چیدم

موهای اشفته‌ات را باد شانه می‌کرد

من گل را در اغوش گیسوان

پریشانت رها کردم

تو به من خندیدی

تو به دیوانگی من

خندیدی، کاش بودی

باز هم به دیوانگی من می‌خندیدی

باز هم جمعه امد

همانقدر سرد

همانقدر خسته

باز هم جمعه امد

بی تو چگونه سرکنم

این جمعه را پایانی نیست

می‌اید، می‌اید، تند هم می‌اید

اشرفـــــــــــــــــــــــــ قلندری