آنقدر در فراغت

آنقدر در فراغت  اشک ریخته‌ام

که آسمان تکه ابری بدستم داد

اما نمی‌خواهمش

باران را می‌خواهم

مگر می‌شود

در فراق نو باران نبارد

مگر می‌شود کویر بود

مگر می‌شود؟

بدون تو گیلاس‌ها را چگنم؟

باران را می‌خواهم

بیاد چشمهای تو

در فراغ دیدار تو

من چتر را به کودکی خواهم داد

بی‌چتر تا آن‌سوی کوه پیاده قدم خواهم زد

انقدر در فراغت اشک ریخته‌ام

که آسمان لبریز غم شد

عمر من چه طولانی گشت

عمر من از تو طولانی‌تر شد

من این را نمی‌خواستم

خوش ندارم این‌گونه زیستن را

گادان خانه‌مان از فراغت خشک شد

بیا ، باور کن

بی‌تو چراغهای خانه‌مان خاموشند

ستاره در اسمان نیست

باغ بدون قامت سرو تو

درخت سیب بدون دستان مهربان

هیچ، هیچ

باور کن هیچ معنایی ندارند

انجا که فقط خاطره من وتو

در کنار سرو بود وسیب

اشرفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ قلندری