شعر سپید

شعر سپید دل تنگی

دل تنگیم را کلاغها جار می‌زنند

درخت مجنون می‌می خند

اغوشش را برایم باز می‌کند

به نجوا می‌گوید 

دل تنگت را همین جا

اشک ریزان کن