شعر سپید
هر چه گندم بود
برای کبوتران قلبت پاشیدم
تمام باغ را
هر سوی بنگری
دانه،دانه گندم است
کار دل است
شاید قلبت را به دام بیندازد
باور کن نفسی ندارم
فقط دشت است و دریا
ودلی که به انتظار امدنت
تمام شب را به شمارش
سناره نشسته است
پس بمان با من
دشت وجودم تو را میخواند
بمان با من برای ابد
بمان با من تا کرانه افتاب
بمان با من تا اخرین ستاره
بمان با من تا اخرین سپیده
دیدگاهتان را بنویسید