شعر سپید

شعر سپید  ششم 

من شهر را به پای تو قربانی کنم

شاید بیایی وبنگری حال خرابم

در این کوچه نشستم 

تو نگاه کن مرا

گرچه که مستم 

نه نفس بود ونه جانی

نه کلامی که بمانی

نه پروانه به دامی

من قسم یاد کنم

تا تو بمانی

تو نمانی

قصه درد مرا

تو نخواهی که بمانی