تقدیم به پدر آسمانیم

پدر آسمانی من 

به باورم نمی‌نشیند که بعد از تو من 

هنوز به آفتاب  سلام می‌کنم.

********************************************************************************************************************************************  در فراغت چشم‌هایم تا به ابد به سوگ نشسته‌اند. کاش، کاش فقط یک بار دیگر میان حلقه بازوانت گم می‌شدم.

********************************************************************************************************************************************

دل‌تنگ خواب‌های رنگی هستم که تو باشی و یک دشت به وسعت نگاه خورشید

********************************************************************************************************************************************

آرام دل بیقرارم چگونه بی‌من سفر کردی چگونه رهایم کردی، بگو چگونه؟ 

بگو، نمی‌دانستی این‌جا پر از گرگ‌های انسان‌نماست، تو که می‌دانستی چقدر تنهایم.

نخند بگو، حال زارم را ببین. چشم‎‌های تا به ابد به سوگ نشسته‌ام را ببین . رخت سیاه قلبم را ببین. کاش بودی ، کاش هنوز بودی و من این‌بار هر کلامت را 

مقدس  می‌دانستم و به دیوار قلبم می‌آویختم.

بی‌تو در این شهر گم‌گشته‌ام، سرگشته‌ام و پریشان احوال . 

حال زاری دارم و داغ فراقی که ز سنگینی و درد تاب کشیدنش را ندارم.

********************************************************************************************************************************************

دل‌تنگ شانه‌هایت هستم ، بی‌تو مرا نه تکیه‌گاهی‌ست و نه آرام جانی.

********************************************************************************************************************************************

رفتی و مرا رها کردی ، رها کردی در بیابانی که نه سر دارد و نه ته

************************************************************************************************************************ 

زندگی بی‌تو شوخی مسخره‌ای است. مگر بی‌توان بی‌تو نفس کشید.

********************************************************************************************************************************************

می‌خواهم شعری بگویم 

شب است و من شبانه خواهم گفت: 

خوشا آن‌روزهاکه شانه‌هایت آرام دل بی‌قرار من بود 

و انگشتان نازک دستانت به وقت باران چشمانم 

گل رزی را می‌ماند در دشت گونه‌هایم