تو نخستین ترانه
تو نخستین ترانه
نخستین بهانه
نخستین عشق زندگیم هستی
عشق را در چشمانم
درد را در وجودم
ننفس را در تب ثانیههایم کاشتی
دستانم سرد بود
آغوشم گرم
میلرزیدم از هزاران مبادا
ناخواسته لکنت زبان داشتم
زبانم را دانستی ، دوست داشتی
دوست داشتی و باز عاشق بودیم
ستاره لبخند زد
از آسمان چیدمش
به رسم امانت
به تاریکی شبفام موهایت سپردم
با تو نردبانی ساختیم
ستاره را به آسمان بردیم
تو خندیدی ،
و من بیهیچ ترسی
در مقابل هزاران چشم
در مقابل هزاران صنوبر
تو را بوسیدم
اشرفـــــــــــــــــــــــــــ قلندری
دیدگاهتان را بنویسید