کارگاهش برباد بود

 کارگاهش بر باد بود. اشک‌هایش میل به سر خوردن روی گونه‌های سرخش را داشت. گونه‌هایی که روزی عبادت‌گاه پدر بود و او ندانست، که فقط پدر است که می‌تواند تا به ابد او را بت سازد و سجده کند بر رویش.

اما حالا چه؟

حالا که او غنی بود و خود ندانست چه کند این همه ثروت را که ارثیه پدری‌ست. 

سپردش به دست آن دیگری که کارگاهش در باد بود و باد می‌فروخت و آرزوهای بربادرفته را.

و چه خام که به خیال خود پخته گردد و غنی‌تر

چه خوش‌خیال‌تر که تمام زندگی‌اش را با چشمانی بسته و دلی تهی و ساکت به عقد مردک درآورد  و حال مجبور است هر روز را بر خاک آرزوهای برباد رفته‌اش بگذراند.