چه کسی باید بگوید مرا

چه کسی باید بگوید مرا

چه کسی با من سخن می‌گوید

              از کوه، از دشت و از دریا

نمی‌دانم

                نگاه کدام نامحرم تیری شد بر قامت دشت

چه کسی راه را به بیراهه نشانم داد 

        چه کسی گفت این‌جا کبوتری نیست

دل بود، تو بودی و یک دشت خشکیده

                          چشم بود، رود بود و یک انتظار بیهوده 

چه گفتم

                که گفت بیهوده 

ببخش مرا

                      مرا همین بس است که بدانی

                  رد پای تو را

توتیای چشــــــــــــــــم خواهم کرد 

حتی در کویر خشکیده

                                                                                                                                                                                                اشرفــــــــــــــــــــ قلندری